خلوت تنهایی

بیشتر آدم هایی که می شناسم برای خودشان زندگی نمی کنند.

یا فقط در قالب نقش هایی که اجتماع بهشان داده زندگی می کنند یا اینکه در نقش اجتماعی شان، هر کاری که می کنند حتما با لحاظ نگاه دیگران است.

گروه اول، یعنی مثلا فقط پدر هستند و همه زندگی شان در راستای این پدر بودن است. یا فقط همسری هستند که کل زندگی اش را وقف ایفای وظایف همسری می کند.

گروه بعدی کسایی هستند که در نقش اجتماعی شان هر کاری که می کنند نگاهشان به این است که مردم چه موضعی در برابر آن کار گرفته، می گیرند و یا خواهند گرفت. این گروه به قول علما کل زندگی شان در خسران است.

گروه آخر که به تعداد انگشت های دست می شناسم، با اینکه در نقش اجتماعی شان هستند، در کنارش وقت هایی هم برای خودشان هستند و از همه مهم تر اصلا و ابدا کاری به نظر دیگران در امور مربوط به حریم خودشان ندارند. 

خسرو شکیبایی در خانه سبز یک خلوت تنهایی داشت که به نظرم بهترین ابزار است برای قرار گرفتن در گروه سوم. 

/ 1 نظر / 3 بازدید
مونا

البته " قالب" صحیح می باشد:) ما هم انگشت کوچیکه دستتون بشمارید ایشالله خدا ازمون راضی باشه:)