دیوار

پشت این کوه بلند;

لب دریای کبود،

دختری بود; که من

سخت می خواستمش

و تو گویی که گالی

آفریده شده بود

که منش دوست بدارم پرشور

و مرا دوست بدارد شیرین

و شما می دانید:

-آه; ای دخترکان خاموش!-

که چه خوش دل بودیم

من و او مست شکر خواب امید

و چه خوشبختی پاک

در نگاه من و او می خندید

و اینک ای دخترکان غماز

گر نه لالید و نه گنگ

بگشایید زبان;

و بگویید که از یک بهتان

چون شد، این چشم غبار آلوده!

و میان من و او

اینک این دشت بزرگ!

اینک این راه دراز!

اینک این کوه بلند!

                                                               هوشنگ ابتهاج (ه.ا. سایه)

/ 4 نظر / 3 بازدید
حوض نقاشي

ديروز هم توي يك وبلاگ ديگه يه شعر قشنگ خطاب به گاليا از هوشنگ ابتهاج خوندم. اينم خيلي قشنگ بود.

مهسا

اینک این دشت بزرگ! اینک این راه دراز! اینک این کوه بلند! وای که چه زیباست این دشت بزرگ ،این راه دراز، این کوه بلند... من با خیلیا تله پاتی دارم ،با تو ندارم؟؟؟؟؟

هیوا

آنکه می گفت...ندانست. وانکه دانست...زبان بست. واسه همین منم زبانم می بندم!

نعیمه

قشنگ بود. این شعر ابتهاج رو نخونده بودم. ممنون