چشمان بدون عینک

لطفا با فاير فاكس اينجا را بخونين، با اكسپلورر مطالب كامل نميان.

دیوار

پشت این کوه بلند;

لب دریای کبود،

دختری بود; که من

سخت می خواستمش

و تو گویی که گالی

آفریده شده بود

که منش دوست بدارم پرشور

و مرا دوست بدارد شیرین

و شما می دانید:

-آه; ای دخترکان خاموش!-

که چه خوش دل بودیم

من و او مست شکر خواب امید

و چه خوشبختی پاک

در نگاه من و او می خندید

و اینک ای دخترکان غماز

گر نه لالید و نه گنگ

بگشایید زبان;

و بگویید که از یک بهتان

چون شد، این چشم غبار آلوده!

و میان من و او

اینک این دشت بزرگ!

اینک این راه دراز!

اینک این کوه بلند!

                                                               هوشنگ ابتهاج (ه.ا. سایه)

   + امیر ; ۱۱:٥٧ ‎ب.ظ ; دوشنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۳۸٩
comment نظرات ()