چشمان بدون عینک

لطفا با فاير فاكس اينجا را بخونين، با اكسپلورر مطالب كامل نميان.

به رنگ ارغوان

از اسم فیلم میشه خلاقیت و موضوع جدیدش را حدس زد. درسته که منهم مثل اکثر مردها مشکل کور رنگی دارم و نمی دونم ارغوانی چه رنگیه ولی خب هر رنگی که هست انگار عشق زیادی درش هست و  آرامش همراه با عشق را تداعی می کنه.

نداشتن دیالوگ های ماندگار و یا به نوعی اصلا نداشتن دیالوگی در حد حاتمی کیا بارزترین تفاوت این فیلم با فیلم های قبلی حاتمی کیا بود و تابوشکنی در انتخاب سوژه هم اتفاق اصلیه که منجر با شاخص شدن این فیلم شده.

تقریبا با این فیلم هم میشه گفت خط ذهنی حاتمی کیا تغییری نکرده.دغدغه مشترکی که در همه فیلم هاش وجود داره و فقط هر دفعه با یک رنگ و بوی جدیدی بیان میشه.

دغدغه اینکه همه آدم ها در هر صنفی و با هر قیافه ای و با هر خط قرمزی، یک دلی دارند که مثل بقیه آدم ها افسارش دست اونها نیست و وقتی به خودشون میان که دیگر کار از کار گذشته و عاشق شدند.

حالا تو این فیلم مامور وزارت اطلاعاتی که حاضر خودش را به خاطر سازمانش بکشه، پشت پا میزنه به همه ضوابط اطلاعاتی و جونش را برای دختری که عاشقش شده به خطر می اندازه و از اون دستگاه هم به طور غیر قانونی میاد بیرون.

ای امان از این دل...

 

 

   + امیر ; ٧:٠٠ ‎ب.ظ ; جمعه ۳٠ بهمن ۱۳۸۸
comment نظرات ()