چشمان بدون عینک

لطفا با فاير فاكس اينجا را بخونين، با اكسپلورر مطالب كامل نميان.

صدای پیانو

خیلی چیزها تو دنیا هست که آدم یاد آرزوهای برآورده نشده اش می اندازد.

یکی از بارز ترین آنها برای من صدای پیانو است. هر وقت که این صدای روح نواز به گوشم می خورد، یاد اون دوران کوتاهی می افتم که پیانو میزدم.

خیلی دردناک که برای یک دلیل مادی مثل کنکور، یک کاری که دوستش داری را بگذاری کنار.

شاید تو جامعه جایگاه یک "مثلا تحصیلکرده" از یک پیانیست خیلی بالاتر باشد ولی اون جامعه هیچ وقت حس نواختن آهنگ دل را و یا نواختن یک حس درونی را با یک ساز تجربه نکردن.

نمی دونم باید به حساب ظاهری فکر کردن بگذارم  یا نداشتن شهامت وجسارت یا تنبلی یا... هر چی که هست یک شجاعت و خواستن متفاوتی می خواهد که آدم بتونه تو زندگی دنبال چیزها یا کسایی بره که دوستشون دارد، فارغ از اینکه مردم  چی می خواهن فکر کنند.

شاید هم الان که به اون جایگاه اجتماعی مورد نظرمون رسیدیم، داریم اینطور قضاوت می کنیم.

به طور کلی اگر در برهه های زمانی خاص که در زندگی همه آدمها وجود دارد، تصمیم درستی گرفته نشود، اون تصمیم تا آخر عمر مثل یک چیزی همراهشون  خواهد بود.

یکی از دلایل اصلی که خیلی هامون در این مقاطع تصمیم درستی نمی توانیم بگیریم، عدم شناخت کافی از خودمون.

هیچ وقت در ایران به دانش آموزها، ساز و آواز و ... هزار جور چیزه دیگر که میشه بهشون گفت تا استعدادها و سلایقشون را سنجید، آموزش داده نمی شود.برای همینه که در این سن و سال نمی دونیم که استعداد نقاشی داریم یا نویسندگی یا نوازندگی یا...

   + امیر ; ٦:۱٢ ‎ب.ظ ; یکشنبه ٢٠ دی ۱۳۸۸
comment نظرات ()